فاتحه برای اولی خواندم؛ از روی کنجکاوی معمولاً اسم های روی قبور را می خوانم، نوشته بود: عبدالله فرزند روح الله 19 ساله در عملیات فلان، دومی نوشته بود عبدالله فرزند روح الله 23 ساله، یکی دیگر هم بود که نوشته بود عبدالله فرزند روح الله 37 ساله و دو نفر دیگر که یادم نیست چند ساله بودند.
خیلی برایم سوال بود اما از روی غروری که داشتم به خودم اجازه ندادم که از کسی بپرسم تا اینکه چهار سال قبل بود در دانشگاه آزاد فلاورجان قرار بود دو شهید گمنام را تشییع و تدفین کنند؛ یکی از این شهدا را آوردند شهر ما من حسی داشتم مانند همان روز اما نه به آن شدت ولی خیلی باز حالم عجیب بود و آدمای اطرافم را نمی دیدم و نگاهم به تابوت شهید بود.
خیلی حرف ها داشتم با این عزیز بزنم و اینجا جایش نبود دلم می خواست داد بزنم و زار بزنم و عقده دلم رو باز کنم؛ آنچه داشت آتشم می زد زیر صدا یک نوحه بود که میگفت:
خوش اومدی مسافرم
و....
دیگه نمی شد جلوی خودم را بگیرم و سرم را گذاشتم روی تابوت شهید و زار زار گریه کردم انگار برادر خودم را بعد از سال ها پیدا کرده بودم و داشتم برایش می گفتم: داداشی کجا بودی دلم برات تنگ شده بود و کلی حرفا که تو دلم بود. آخر آن زمان من 16 سالم بود و شهید گمنام هم روی تابوتش نوشته بود 16 ساله محل شهادت جزیره مجنون.
من نتونستم دل بکنم از شهید از خودش خواستم که اون شب رو بتونم در کنارش بمانم و البته نا امید بودم آخر قرار بود شهدا را به سپاه منتقل کنند ولی خب خدا خواست و من هم به دنبال شهدا رفتم توی سپاه با این شهدا تنها شدم یکی سمت چپم و یکی سمت راستم وای چه حالی بود هنوز یادم نمی رود آن زمان چه حالی داشتم انگار به آرزوی قلبی ام رسیده بودم و احساسی که قابل وصف نبود.
خیلی حرف ها داشتم با داداشم که تا حالا ندیده بودمش اما این آخر ماجرای امشب نبود خیلی دلم می خواست که ببینم آیا تو این تابوت چیزی هست یانه تو همین فکر بودم که چند تا جوان از همشهری ها آمدند و درب تابوت را باز کردند البته خب مسئولای محافظت اجازه نمی دادند ولی آنها کار خودشان را کردند و با هر ترفندی گفتند تابوت را باز می کنیم.
یادم نمی رود شهدا را از نماز خانه به یک اتاق انتقال دادند و من هم نمی دانم آن وسط چه کار داشتم و چرا هیچکسی اصلا بهم حرفی نمی زد که چکار داری و اصلا انگار من را نمی دیدند تابوت که باز شد حال عجیبی داشتم و ضربان قلبم دو برابر میزد و صدای آن را به خوبی می شنیدم منگنه ها جدا شد، پلاستیک دور تابوت را به دقت برچیدند؛ یک پرچم ایران دور آن بود یواش یواش باز کردند و به تخته درب رسیدند که آن را هم وحید باز کرد.
حال همه ساکت بودیم و کسی قدرت صحبت نداشت؛ تخته را برداشتیم یک کفن بود و بند کفن را هم باز کردند داخل آن پر از پنبه و داخل آن پنبه ها کم کم یک دست لباس خاکی پیدا شد و پنبه ها را کنار زدند به صورت کامل یک اسکلت کامل انسان که معلوم بود نوجوان است در میان لباس خاکی آرام گرفته بود روی پیراهنش نوشته بود لبیک یا روح الله و همه نشستیم و سر بر روی تابوت گذاشتیم و زار زار گریه می کردیم کسی حواسش به دیگری نبود.
من خودم بودم و شهید و هیچکسی را نمی دیدم تا اینکه آمدند و گفتند ببندید که فلانی دارد می آید؛ گفتم من یادگاری از شهید می خواهم گفتن نمی شود و با اصرار من تکه ای از بند کفن را بریدند و تقسیم کردیم و من هنوز آن رآ دارم. هرگاه که دلم می گیرد و از همه آنهایی که توقع ندارم دلم شکسته می شود آن بند کفن را بر می دارم و نگاه می کنم و آرامش پیدا می کنم.
تابوت را بستند و رفتند و من ماندم و دو تابوت شهید و تنهایی تا صبح میان آن دو شهید خوابیدم و هیچگاه دیگر این اتفاق برای من تکرار نخواهد شد.
آری شهدا هر وقت می آیند با خودشان چیز هایی می آورند و به ما هدیه می دهند و ما ها نیاز داریم که هر از گاهی با یک شهید تنها بشویم و حرف بزنیم زیرا آنها اگر نبودند ما نبودیم؛ شهدا امامزادگان عشق اند و ما هر وقت می خواهیم عاشقی کنیم باید برویم در کنار این شهدا، کسانی که برخی می خواستند نقش آنها را کم رنگ کنند و برخی هر روز با آن که وابسته به خانواده این شهدا هستد خواسته یا ناخواسته آسیب به نظامی بزنند که صدها هزار شهید برای آن داده ایم و باز هم خواهیم داد.
این احساس برایم آنقدر دوست داشتنی است که از آن روز قول دادم هر هفته در صورت امکان به هر ترتیبی که بشود بروم و بر سر مزار شهدا چند دقیقه ای بنشینم و جالب است هر هفته که شنبه ها بروم بر سر مزار شهدا آن هفته برایم سرشار از خیر و برکت بوده است.
ولی ما چه کردیم بعد از شهدا؟؟؟
بماند.....