در کل همیشه به هرجایی که میرویم دوربین به دست میروم و این بار هم مانند همیشه این یار همیشگی همراهم بود و اتفاقا از ابتدا تا انتهای مسیر خیلی عکس گرفتم و خیلی از آنها را هم دوست داشتم.
به تپه های بوالحسن رفتیم و راوی به قدری زیبا از صحنه ها تعریف می کرد که انگار خودم آنجا حضور داشتم و پرپر شدن با لب تشنه شهدا را می دیدم تا به حال انقدر اشک نریخته بودم و واقعا غم انگیز بود صحبت هایی که می شنیدم و آنچه که می دیدم.
در حین عکاسی بودم که ناگهان یک فردی با تکیه بر میله ای که پرچم داشت قرآن می خواند چشمم را به سمت خود کشاند و من از گروه جدا شده و من برای عکس گرفتن به سمت او رفتم.
برایم خیلی جالب بود در هرجایی که از آدم ها عکس می گرفتم سریع حالت طبیعی فرد تغییر می کرد و به یک چهره مصنوعی تبدیل میشد اما این مرد اصلا نه به من نه به هیچکس دیگری توجه نداشت و در حال خودش بود و به تلاوت مشغول بود.
برای من سوژه جالبی بود و شروع کردم به عکس گرفتن ولی هنوز در حال و هوای صحبت های راوی بودم و تپه های بوالحسن. ناگهان چشمم به یک جفت کفش کهنه و پراز خاک افتاد که کنار آن مرد بود و چیزی که متوجه شدم این بود که وی هنگام حضور در این سرزمین کفش هایش را از پا در آورده بوده است و بی اختیار بیاد آیه ای از سوره طه افتادم که می فرماید:
«إِنِّى أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً» 12 طه
محققاً من خود پروردگار تو هستم. پس بيرون كن نعلين خود را به درستى كه تو در وادى مقدسى هستى كه نام او طوى است.
خیلی منقلب شدم به یاد صحبت های راوی افتادم که از خون های ریخته شهدای مظلوم در جنگ با دشمن برایمان گفت اینجا بود که در سکوت آن مرد، بغضی بزرگ گرفتم و از اینکه کفش بپا دارم خجالت کشیدم.
آن مرد حتما خودش همرزم شهدا بوده می داند که این سرزمین در هر نقطه اش چه خون های پاکی ریخته است و می داند اینجا همان سرزمین مقدسی است که خداوند به پیامبر خود موسی هم دستور می دهد هرگاه خواستی به آن وارد شوی کفش هایت را از پا در بیاور.
من یک جوان بیست ساله ام و جنگ را درک نکرده ام و به اصطلاح نسل سوم انقلاب ام اما خب چیزهایی از افراد شنیده ام و می شنوم اما تا بحال به این سرزمین ها نیامده بودم و ندیده بودم و واقعا "شنیدن کی بود مانند دیدن."
من به عنوان جوان نسل سومی گله دارم از همه مسئولینی که می دانند برای حفظ و بقای این کشور خونها فدا شده است ولی به ما نمی گویند و جوانانی مانند من هر روز با یک حربه دشمن به دام می افتند و آنوقت یادمان می افتد که به سراغ آنها برویم و نجاتشان دهیم.
خیلی برای من سخت است که تا اسم جنگ و جانباز و شهید می آید و یا اسیر خیلی از دوستان و همکلاسی های من با ادبیات بدی در مورد آنها صحبت می کنند و این یعنی اینکه در غفلت ما دشمن به خوبی بیدار است و جوانانی که باید در آینده حافظ انقلاب باشند قافیه را به راحتی بدون آنکه جنگی در پیش بیاید باخته اند.
من پدرم خودش دو سال اسیر بوده است و خیلی متاسفم که وقتی می فهمند من در دانشگاهی با سهمیه قبول شده ام چپ چپ به من نگاه می کنند و انقدر روی آنها تبلیغ شده است که نظام جمهوری اسلامی را اصلا قانونی نمی دانند و شهدا را نیز عامل عقب افتادگی می دانند و فرزندان شاهد و ایثارگر را به نوعی همه جا به دید کسانی که حق آنها را خورده اند می دانند.
من نبوده ام اما برایم تعریف کردند که اگر همین شهدایی که در کردستان به شهادت رسیده اند نبودند چه بلایی بر سر مردم این خطه می آمد و یا شنیدم که چطور در زمان جنگ اگر این شهدا نبودند دختران ما را از دبیرستان دخترانه سربازان صدام می بردند.
اینها همه گلایه هایی است که باید گفته شود زیرا اگر من دختر جوان بدانم که چطور با گلوله آرپی جی رزمنده ما را می زدند و یا برای کشتن نفر از موشک استفاده می کردند و یا چطور شیمیایی می زدند و کودکان خردسال را به شهادت می رساندند شاید آنروز چادرم را به عنوان سنگر محکم تر حفظ می کردم.
شاید خیلی حرفها را که تا دیروز می زدم امروز نمی زدم و یا اگر این هزینه های بی موردی که در برخی جاها برای بردن اردوهای دانشجویی بی مصرف می کنند را صرف راهیان نور می کردند شاید خیلی ها می فهمیدند که نباید هر حرفی را هر جا از زبان خود خارج کنند.
خب در هر صورت من در وادی مقدسی زندگی می کنم به وسعت ایران که هر وجب از خاک آن گواهی می دهند از خون شهدایی که جان خود را دادند تا ذره ای از این خاک به دست دشمن نیفتد؛ و این مرد می داند که در سرزمینی که خون شهید ریخته شده است باید پای برهنه رفت زیرا حتی از وادی مقدس طوی هم این محل ها مقدس ترند.